YOU

Screw that. You know what's even more disappointing than not picking up the phone? Picking it up. Cause out of nowhere, you end up hearing things you wish you had not. You said you weren't coming back, and since it was a lie, I asked you why and I expected a satisfying answer. You said you were bored. Bored of what? Of talking to me? Of your life? Bored of what? You said you wanted to get on my nerves, to have a laugh. Have a laugh at me? I explained again how much it broke my heart hearing that you left and that you were not coming back. It's not something to make fun of, it's so important to me. I asked you to at least pretend that you're happy to hear me, and the only thing you had to say was what? That I knew you weren't sentimental on that kind of subjects. Oh come on! Spare me the details I know. I'm not the kind of girl that says one thing and means another, I said it right there and then, that I wanted you to just say that you were that tiny bit happier than before that you were talking to me. We haven't spoken in such a long time and -bear with me here- I was such a good friend to you; I can't imagine anything more I could have done to either be there for you or to help you, it was always about you you know, I'm asking you to show some gratitude, just for once, because I deserve at least, and it's the only thing I'm sure of right now. And then what? You said you're not talking much on the phone, you prefer to talk in person. (Well,this is a new one, careful how to use it.) I asked you to hang out with me (not as in go out with me but you know, catch a movie, talk a bit) and you asked if we were going to be alone? Of course we're going to be alone, I haven't seen you in months, we've fought a lot, I can't bring you to my friends as a friend anymore, I don't even know how to talk to you anymore. Are you afraid of me? What can I do to you? We're not even talking when we're with my friends anyway! I'm not talking with my friends about "their stuff" cause it's their stuff, and we're not talking about "your stuff" cause a)it's your stuff b)you've complained millions of times how you're not a talky person when you go out. So that leaves me with no options. You don't talk to me on the phone. You don't wanna go out with me alone. You can't talk to me in front of my friends. We're never going out with your friends. When we do, we go out with your boyfriends, so we don't talk then either. You said last time we went out we talked. And yes, before or after your boyfriend left? Oh yes after. Let me see... we talked about going to Canada, and we talked about wanting to be pilot, and we talked about how I'm going to build your house when I become an architect. Oops, sorry, does that count? Because that was when I was babbling alone when you were talking with your boyfriend(ten minutes after he left) about what he's going to wear for that party he was going to. Yes he was just the sweetest person in the world, I know. And yes I have a pretty good memory cause that was around Christmas. I know, you don't remember a thing, right? Yeeeah.
How much worse can it get?
Oh please. We found the solution! He'll bring that girl from school that also knows about him being gay and accepts him for who he is. (Yes, because you know, I don't accept it, and I'm pretending to be cool about it.) And who knows everything, as you do not forget to point out. Like everything, everything, as you continue pointing out. (Everything more than me right? That's why you're saying like that?) Of course she knows more than you, I see her everyday, I see her at school and me and you haven't talked in ages. (And whose fault was that? Did you ever try to talk to me, and I was not there?) And she'd like to meet you, cause I've told her about you too. Yes, I'd love that, she sounds so lovely and I think I like her already. NO. Just no. Not even in a parallel universe. Why would I want to know her? I'm ok with your bfs and everything, I don't wanna know a random girl that you so openly say you trust more than me, and hang out with her the only night I have off in more than two weeks. Just no.
Of course I said yes at last. And I'm so ashamed of myself for getting into this again. And for writing down, cause it makes me sound like a jealous bitch, but you know what? Maybe I am. I thought our friendship was special, we both had something to look for in each other, we both trusted each other with important things, I honestly wanted to believe I was the one you wanted to talk to when you felt lonely, I thought I was the only one who could see the real you, I thought that you respected me and that you valued our friendship above everything else, I thought that you could see me too for who I am, when you obviously did not. And I'm tired of this, I'm fed up with you and your silly lies and excuses, I just wish you couldn't hurt me you bastard. I may be a selfish bitch, but who are you to hurt me like that.
I wish you had not come back because then at least you wouldn't add one more scar to my life and I would have truly let go.
Thanks for ruining my day and my week and my year and who knows? Maybe my life.

EXTREMELY DEPRESSED

Exams. Or not.

Chemistry exam tomorrow. I mean come on I can do this, I can't screw this up TOO. Right? And here I am, at 19:00, having studied 4hours all day, having watched two and a half movies since morning. I'm lame I know. I mean I want to stop but I've got that urge to be on the internet. Even when my head hurt so much like it was going to explode, even then, I kept being on my computer. What's wrong with me?
Tim I'm so glad you got the letters. I showed your book today to a teacher of mine and I saw the date on it and felt awful. But you got them, so everything's fine. I just hope I'm not writing too much, cause whenever I feel like talking, I write to you. So yeah, that can be a lot. :)
Did I mention he‘s coming back? I did? He is coming back! God. He‘s probably here already but still. And by the way, not picking up the phone is not a good sign.
So to anyone who reads this and talks to me in real life, I'm leaving facebook and every other social networking site until I manage to study. I can't afford failing Panelladikes, not now. So call me or text me if you want to contact me, even though i know you probably won't, because noone talks to me lately either way.
Going to do some homework now. Wish me luck.

Ps. Look at where i was for 3days during the easter holidays. Isn't it just really nice?

He‘s coming back.

05/04/12

I will never see you again.

I. Will. Never. See. You. Again.

You didn't even care to let me know. Or was it you on the phone yesterday? Why did you use a fake name?

I would leave soon anyway, and I wanted you to go too, but I just had to know it- you had to give me 10' before you left to prepare myself for this and let go.

Now I realise that I probably misunderstood the fact that you wouldn't talk to me after that fight. You wanted it to be easy, you didn't want anyone to care, and us being close wouldn't allow that. But even like this, you had to let me know.

The past few days I've been meaning to call you. If only I actually had.

I'm still shaking all over. I cried a little. "Girl on the Sporting News" sounds like heaven. I'm going to ask you why.

From now on, for the first time in my life, I really don't know were we stand. We don't exist.

I don't exist.

People seem trivial into a world of nothingness. They keep going on with their lives, I can see them from my window. I feel so much and they feel so little. They don't know.

Today at school we read a poem about someone who would never come back. He had your name, no kidding. How ironic.

Yesterday I admitted I didn't like you anymore that way.

Three days ago, I cut off that wool bracelet I had been wearing for one year and a month, signifying our new friendship. I almost let you go. When you asked I didn't tell you what that bracelet meant. It was wrapped three times around my hand because when I made it, we had been friends again for three months.

I should have known there was something going on.

MEDIOCRE

OPTIMISTIC, BUT REALISTIC

EXTREMELY DEPRESSED

INCREDIBLY ALONE

Why postal service in Greece disappoints me.

Remember how I wanted a penpal? Well, now I have one. And I've been trying to send a letter since, well, January. The thing is, I don't know how many stamps I have to use, so I have to go to the post office and ask, at least for the first letter. Well picture this. The post office is around 30' away from my house if you happen to walk pretty fast. When you get there, all you have to do is take a ticket with a number on it and wait for your turn. I've been there around three times now, and it's a complete disappointment. The minimum estimated waiting time is always around 50'-60' which is a lot. Especially when i have a class to attend afterwards in less than 45'. And that's on Friday, the only day that I actually have some free time during work hours.
Hell. I'm like 3 months late now, well done me.
And as if that wasn't enough just yet, a man working there killed a woman also working there. (Yes as you can see, I know lots about what happened. Yes, I know.) I mean like, while other people where there, working. He just shot her because she dumped him. And he was all like "Let's kill her when I see her at work!" Bollocks.
I was supposed to go try send the letters that day, but thank god I didn't. Who knew. Now mum gets crazy and doesn't let me go there or something. She says I should go buy stamps from somewhere else and put lots of them on the letter, so it won't be less than what it costs, it will be more, but it will be sent.
I don't know.
I'll try.

Και άμα μου το πεις θα είναι ήδη αργά.

Ξέρω γω; Να μου πεις "σόρρυ ρε συ, δεν ήθελα να στενοχωρηθείς και να μαλώσουμε, θα σε βγάλω για μπύρα σε παγκάκι".

Μου είπε η Μ. αν του το πω αυτό θα παραδοθώ εντελώς, και είπα πως δεν καταλαβαίνω. Τι σημαίνει αλήθεια αυτό; Νομίζω κατάλαβα, αλλά και πάλι, έχω παραδοθεί-δοθεί ολοκληρωτικά θα έλεγα εγώ-εδώ και καιρό. Από την πρώτη στιγμή που σε ξαναείδα ίσως. Ήταν λίγο σαν μια σιωπηλή υπόσχεση ότι δεν είμαι μόνη μου και πως με χρειάζεσαι και συ, και όχι μόνο εγώ εσένα. Και να σου πω κάτι; Είσαι ο μόνος άνθρωπος που του χω δώσει το δικαίωμα να με επηρεάζει τόσο πολύ, και έγινε χωρίς σκέψη αλλά κατ' επιλογήν.

Σε ξέρω καθόλου άραγε; Θέλω να πιστεύω πως σε ξέρω, πως ξέρω όλα όσα δεν ξέρουν οι άλλοι, πως ξέρω ότι είσαι και συ άνθρωπος και έχεις συναισθήματα ενώ κανένας δε θα μπορούσε να το φανταστεί. Κι όμως, παίζει να μη σε ξέρω ούτε στο ελάχιστο. Δεν μου χεις πει τίποτα ουσιαστικό και σημαντικό κοιτάζοντάς με, ώστε να βλέπω πως το εννοείς και το αισθάνεσαι και δε με δουλεύεις. Γιατί πολύ απλά όταν είσαι μαζί μου από τη μία ξαφνικά "δε μιλάς πολύ όταν είσαι έξω¨ και από την άλλη θυμάσαι όλους τους άλλους σου φίλους σου στα τηλέφωνα. Παράπονο το 'χω.

Εσύ με ξέρεις; Υπό φυσιολογικές συνθήκες(αφήνω περιθώριο να ορίσεις μόνος σου την "φυσιολογικότητα" του πράγματος) θα 'πρεπε να με ξέρεις πιο καλά από οποιονδήποτε άλλο, δε σου χω κρύψει ποτέ τίποτα, μία σου λέξη φτάνει για να με κάνει από σκατά χαρούμενη, και άλλη μια και είμαι πάλι πίσω. Και είναι τραγικό αυτό, να το ξέρεις, και δε το κάνει κανένας άλλος αυτό. Σου λέω πες μου εντάξει κοριτσάκι, και γω θα κάνω μια να! και θα τα ξεχάσω όλα στ' ορκίζομαι. Και δε το θεωρώ αδυναμία μου το όλο θέμα, απλά κάτι που υπάρχει, και ισχύει, και σκοπεύει να μείνει, παρά τους όρκους και τις υποσχέσεις να μη σου μιλάω και να μη γράφω για 'σένα. Μα στο κάτω κάτω γράφω σε 'σένα, μόνο που δε στα στέλνω εγώ η ίδια ζητώντας σου να τα δεις και να με προσέξεις. Έχει κι ένα ρίσκο τουλάχιστον, ανά πάσα στιγμή μπορείς να τα δεις. Όμως, ποιον δουλεύω; Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, γιατί και να μπεις θα βαριέσαι να το διαβάσεις. Καλά να πάθεις λοιπόν.

Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Ούτε καν μου αρέσεις. Για να είμαι ειλικρινής, δε μπορώ πλέον να ξεχωρίσω αν μου άρεσες ποτέ εσύ ή η ιδέα σου. Όχι η ιδέα του ανέφικτου, απλά η ιδέα του Φ., και όπου Φ. ότι έχω συνδέσει με σένα. Να φανταστείς, προσπαθώ να φέρω στο κεφάλι μου την είκονα σου από την τελευταία φορά που σε είδα. Δε σε θυμάμαι. Σε θυμάμαι πολύ λιγο από τα γενέθλιά μου, τι ωραία βραδιά εκείνη(ναι, έγινε αυτόματα καλύτερη όταν ήρθες εσύ εκεί). Το μόνο που έχει ο εγκέφαλός μου καταχωρημένο στο Φ. αυτή τη στιγμή, είναι καναδυό παλιές φωτογραφίες σου από το φουμπου. Τόσο καιρό έχω να σε δω και τόσο ελάχιστα μ'αρέσεις. Είσαι ο φίλος μου, σε παρακαλώ μείνε ο φίλος μου, ακόμη και αν ποτέ δε σε είχα πραγματικά. Σε παρακαλώ.

Είμαι ρομαντικό τυπάκι απ'ότι φαίνεται γενικά. Ξες τώρα, μπυρίτσες, παγκάκι, τέτοια φάση, βολεύομαι. Μα γιατί να χρειάζεται κανείς οτιδήποτε άλλο, ειδικά όταν έχει μπροστά του ότι έχει θελήσει πιο πολύ στη ζωή του; Αλλά ακόμη κι αν με ρώτησες τι ήθελα να μου πεις, δε θα μου το πεις γιατί ήταν ρητορική ερώτηση. Και άμα μου το πεις θα είναι ήδη αργά.

Ο άνεμος κουβάρι.

Τήνος, καλοκαίρι 2008 ή 2009. Έχοντας εξαντλήσει κάθε άλλο ενδιαφέρον για εκείνη τη μέρα παίρνουμε στην τύχη ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του σαλονιού. Κοιτάω τίτλο, «Ο άνεμος κουβάρι», κοιτάω συγγραφέα, Διονύσης Χαριτόπουλος. Δεν μου λένε τίποτα, δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός που το ‘γραψε.

Μια (κατά βάση) δημοσιογράφος και ένας συγγραφέας. Πρώτες σελίδες, και το βιβλίο είναι συγκλονιστικό.

Λίγο αργότερα φύγαμε, ξεχάσαμε το βιβλίο και τον τίτλο του, οπότε δεν είχα κανένα μα κανένα τρόπο να το αναζητήσω. Χρόνια αργότερα, στη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου, πιάνω καταλάθως(ή κατά λάθος;) αυτό το βιβλίο αντί για το διπλανό του. Φρικάρω. Τρέχω και το δανείζομαι. Σπίτι, οι σελίδες φεύγουν η μία πίσω απ’την άλλη. Δεν είναι το θέμα η ανατροπή και η αγωνία. Απλά είναι τόσο ανέλπιστα όμορφο. Είναι γραμμένο με τόση πολλή αγάπη θεέ μου. Και η Λορίν τον αγαπάει τόσο πολύ και βασανιστικά τον άνδρα. Είναι τρομακτικό το πόσο την καταλάβαινα. Τα ‘λεγε όλα τόσο όμορφα στα γράμματα της, όπως θα τα ‘λεγα –ή και τα ‘χω πει- και γω. Να διαβάζεις κάθε πρόταση της και να λες, δε γίνεται, είναι δικό μου αυτό. Και τελειώνει το βιβλίο που λες, και έχω βουρκώσει δυο-τρεις φορές σύνολο, και νιώθω σαν να τους ξέρω. Και τη Λορίν και τον άνδρα. Τον άνδρα, που δεν υπάρχει ούτε μισή φορά το όνομα του στις σελίδες τούτου του βιβλίου. Εκείνη του χε πει πρώτη να το γράψει εξάλλου, και όταν τον ρώτησε «Λες πως μ’αγαπάς;» εκείνος απάντησε πως θα καταλαβαίνει όποιος το διαβάσει. Και φαίνεται πως την αγαπά. Και ήταν τελικά αυτός η τελευταία εικόνα της, και εκείνη έφυγε ευτυχισμένη.

Η μάνα μου είπε ήξερε τον συγγραφέα(ονομαστικά ντε) και πήγα και τη ρώτησα για τη ζωή του. Μου είπε πως ήταν παντρεμένος με τη Μαλβίνα Κάραλη, την οποία επίσης δεν ήξερα(τα άσχημα του να είσαι γεννημένος μέσα του ’90), και ό,τι ακολούθησε στην αφήγηση της, το ‘ξερα από πριν. Η ιστορία του βιβλίου ήταν όντως αληθινή. Και ο άνδρας και η Λορίν είναι(ήταν) πρόσωπα υπαρκτά, και αυτό που έχεις διαβάσει είναι τόσο δυνατό που σου φαίνεται τόσο εξωπραγματικό που σε συγκλονίζει. Και ψυχοπλακώθηκα, και έχω δυο βδομάδες τώρα με αυτή την ψύχωση για το βιβλίο.

Κάπου έλεγε χαρακτηριστικά πως ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω και μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής- ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Και δώστου να στενοχωριέμαι και να απελπίζομαι.

Όταν το τέλος είναι κοντά...

Πρέπει κάποια στιγμή να καθήσω και να τα γράψω λίγο μαζεμένα και να τα πω μια κι έξω και να τελειώνουμε. Και ίσως έτσι να κλείσει αυτό το θέμα και να το ξεχάσω και γω και συ μαζί, και όλοι όσοι μας γνώρισαν, και να μην ξαναμιλήσει γι’ αυτό κανένας άλλος πια. Γιατί εμάς τέτοιο πράγμα δεν αξίζει να μας συμβεί, και δεν είναι το τέλος που περίμενα.

Σε γνώρισα όταν ήμουν δεκατεσσάρων –ψέματα, ούτε δεκατεσσάρων καλά καλά δεν ήμουν. Εγώ, που λες, εκείνο τον καιρό ούτε σεξουαλικές ανησυχίες είχα, ούτε είχα ερωτευτεί και ποτέ μου κανονικά κανονικά. Χέστηκα, κοινώς, για όλα αυτά, ζευγαράκια από τότε και μαλακίες, αυτός γουστάρει την τάδε, αυτή όμως γουστάρει τον δείνα. Στο δικό μου το κεφάλι είμασταν όλοι ακόμα παιδιά, ακούγαμε τη μουσική που όλοι ακουγαν, παίζαμε ποδόσφαιρο και πλακωνόμασταν και κάναμε βλακείες. Και ευτυχώς κάπως έτσι το ‘βλεπες και συ. Τι ευτυχώς, τρομάρα μου, ποτέ δεν έβαλες μυαλό εσύ γλυκό μου. Οι ατυχείς συγκυρίες μας οδήγησαν ταυτόχρονα και τους δύο να γνωριστούμε σ’ αυτήν την Κωλοαγγλία(με το κ κεφαλαίο και όχι το α). Και μου τη σβούρηξε εμένα και ερωτεύτηκα, όχι εσένα, εσένα δε σ’ έβλεπα, τον άλλο, τον Άγγλο, τον ωραίο. Και να, πως να το κάνουμε, από την μία Άγγλος, από την άλλη μεγάλος(όχι πολύ,μη φανταστείς), και στην τελική και καθηγητής. Σιγά, λεπτομέρειες. Πάντα με κορόιδευες γι’αυτό, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ήταν ο πρώτος μεγάλος και κανονικός μου έρωτας και ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστός και ίσως περισσότερο εντυπωσιακός από τον έρωτα μου για σένα αν θες να ξέρεις.

Εσύ που λες, όσο είμασταν εκεί, με έκανες παρέα και έκανες τα πάντα για να με ξεφτυλίσεις στα μάτια του Μεγάλου Έρωτα. Και χαζογελούσες και με πείραζες και ήσουν ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να με γαργαλήσει ποτέ. Και όταν μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα πως μάλλον σε είχα ερωτευτεί, όλες οι φίλες που είχαν ακούσει την ιστορία της Αγγλίας(με εμένα να λέω όλη την ιστορία μεν, να επικεντρώνομαι στον καθηγητή δε) αποφάσισαν πως αν το εξετάσουμε πιο προσεκτικά, μάλλον σου άρεσα και γω. Και μπορεί να μη σε είχα δει για πολλούς μήνες, αλλά σου μιλούσα και μου μιλούσες, και ήσουν πάντα απαίσιος και κακός μαζί μου, αλλά εμένα μου άρεσες και μου άρεσες ακριβώς έτσι όπως ήσουν. Δε σκέφτηκα ποτέ να σε αλλάξω, αν και πάω στοίχημα πως γι’αυτό με φοβόσουν. Και όταν στο είπα πως μου άρεσες για να είμαι εντάξει απέναντι σου, μου ‘δωσες μια τόσο απαίσια απάντηση. Πως και καλά είμαι μία από τις πολλές που σε γουστάρουν, και πως το ‘ξερες, λέει, πως μου άρεσες και δε σ’ένοιαζε. Βλακείες. Δεν ήξερες τίποτα, γιατί δεν ίσχυε τίποτα πριν στο πω. Τι ήθελες και μου πες τέτοια κούβεντα; Και όποιος με ήξερε και ήξερε για σένα έπρεπε να με σταματήσει από τότε. Δε βαρέθηκες ποτέ να είσαι τόσο μαλάκας, ε;

Φοβήθηκες μετά απ’ αυτό και ξέκοψες, ένας θεός ξέρει τι φοβήθηκες ακριβώς. Το ότι σε ήθελα και θα συνέχιζα να σε θέλω ό,τι και αν μου ‘λεγες ίσως. Ακριβως επειδή ποτέ δε θα ‘λεγες το σωστό πράγμα... Γύρισες βρε αθεόφοβο και μου πες με μεγαλοπρεπές ύφος πως «Θα μπορούσαμε να χαρακτήριστουμε φίλοι αφού γνωριζόμαστε εδώ και λίγο καιρό, αλλά...» και ποτέ μα ποτέ δεν τέλειωσες την προτασή σου. Αργότερα είπες πως σε πέτυχα στη φάση που συνειδητοποιούσες τι ήθελες και πως δεν ήσουν και πολύ στα καλά σου. Δε διαφωνώ. Προσπάθησες να με τρομάξεις, αλλά δε με τρόμαξες και το ξέρεις. Ποτέ δε θα καταφέρεις να με τρομάξεις αρκετά και να με κάνεις να φύγω επειδή το επέλεξες εσύ να φύγω. Και αν πάει τώρα να γίνει κάτι τέτοιο, θα γίνει γιατί εγώ το διάλεξα.

Έπειτα ξαναβρεθήκαμε κάποια στιγμή, και είπαμε να ξαναπροσπαθήσουμε να είμαστε φίλοι. Ακόμα μου άρεσες, ή για την ακρίβεια ξανάρχισες να μου αρέσεις. Είχε γίνει τόσο πολύ αυτό που ένιωθα για σένα μετά, ύστερα από τόσο κόπο να απομακρυνθώ από σένα. Μου είπες το Μεγάλο Μυστικό και με φόρτωσες με ένα ακόμη βάρος. Γιατί σε μένα; (Και πάλι αργότερα είπες πως το ‘κανες για να φύγω,να σε ξεπεράσω και να φύγω. Αλλά δεν έφυγα.) Σου είπα πράγματα που δε τα ‘χα πει σε κανέναν άλλο, δε θα μπορούσα δηλαδή ποτέ, νομίζεις αγάπησα κανέναν άλλον εγώ τόσο πολύ στη ζωή μου; Ό,τι και να μου ‘λεγες, εγώ σου ‘λεγα πως σ’αγαπούσα. Για τον Τ. που ήταν ωραίος μου ‘λεγες και πως δεν αντέχεις άλλο μακριά του και γω αντίστοιχα απαντούσα πως δεν αντέχω άλλο μακριά σου. Μου ‘λεγες για αποστάσεις και βλακείες, όταν εμείς, στην ίδια πόλη, τρία χρόνια δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε ούτε μισή φορά. Και μετά ήρθε και ο Β. και ο Μ. και γω δεν ξέρω ποιος άλλος, και για όλους είπες πως σε πλήγωσαν αλλά εσύ εκεί. Και την ίδια στιγμή υπήρχε μια ψυχή που σε ήθελε σαν τρελή και που σ’αγαπούσε πιο πολύ κι απ’τον εαυτό της ακόμα, και συ δεν άκουγες καν.

Ξέρεις πόσο μικρή και μίζερη ήταν η ζωή μου τότε; Όλη κι όλη περιοριζόταν στην ελπίδα πως θα σε ξαναδώ από κοντά και στην αναμονή μέχρι εκείνη τη μοιραία στιγμή που θα σ’έβλεπα και δε θα μπορούσα να σε αγγίξω καν, γιατί δε θα ένιωθες τίποτα. Και γω απλά θα συνέχιζα να πονάω μέσα μου και συ δε θα ερχόσουν ποτέ να μου τραγουδήσεις μεταξύ σοβαρού και αστείου το You always hurt the ones you love. Δεν πειράζει, έλεγα, και μου το τραγουδούσα μόνη μου, ότι και καλά μου το ‘λεγες εσύ και δε το ‘ξερες. Έκανα κάτι τέτοια, τόσο πολύ σε ήθελα. Και δεύτερο πολυτραγουδημένο άσμα μου έγινε αυτό που έλεγε «And I know a man, and I think he’s beautiful, and I love him, although he doesn’t know, oh I wish that he was mine.» και γενικά έζησα το δράμα της ζωής μου με σένα μικρό μου τέρας. Και υποσχέθηκα και σε σένα και σε μένα μαζί πως δε θα σ’αφήσω ποτέ, πως θα είμαι πραγματική σου φίλη, πως θα αντέξω ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν μου κάνεις. Η αγάπη σε κάνει να αντέχεις σωστά; Και όλοι να έχουν κολλήσει και να μου λένε πως αγαπάω τον λάθος άνθρωπο.

Δεν ζήλεψα ποτέ τα αγόρια σου, κανέναν από αυτούς. Ούτε το ότι σε φιλούσαν, ούτε το ότι σου μιλούσαν και τους άκουγες στα αλήθεια, ούτε το ότι μπορούσαν να σου πουν κάτι και να σε στενοχωρήσουν, να σε κάνουν να νοιαστείς λίγο. Τίποτα. Αν όμως τόλμαγες και έπιανες το χέρι ενός απο αυτούς, εκεί, μπροστά μου, θα λιποθύμαγα στ’ ορκίζομαι. Δε με πείραζε να κάνεις οτιδήποτε δεν περιείχε συναισθηματισμό από μέρους σου, όμως το χέρι σημαίνει πως νοιάζεσαι πραγματικά και είσαι ερωτευμένος και τέτοια, και όσο και αν το ‘θελα αυτό για σένα ως φίλη σου, δε θ’άντεχα να το δω. Σ’αγαπούσα τόσο γαμώτο μου. Τόσο πραγματικά πολύ. Πόσες φορές είναι τώρα που έχω προσπαθήσει να μη σε παίρνω τηλέφωνο για να σε ξεχάσω; Έχω κάνει το The last goodbye δεύτερη φύση μου προσπαθώντας να το πιστέψω, το ξέρεις; Που να το ξέρεις καλό μου, εσύ δεν ξέρεις τίποτα, και ό,τι ξέρεις δε το ‘πες ποτέ σε κανέναν.

Μου κάνεις κακό, συνέχισαν να επιμένουν φίλοι και γνωστοί, χωρίς να έχουν δει τίποτα στην ουσία. Που και να ‘ξεραν. Και ήρθες, που λες, τη μέρα που είχαμε βγει για να περάσουμε καλά, και τα κατέστρεψες όλα. Αύτο σου πήρε όλο κ όλο. Ένα μήνυμα με πέντε λέξεις. Είπαμε φίλη σου, είπαμε αντέχω, αλλά μη δοκιμάζεις να δεις αν πέφτει αυτό το πράγμα που είχαμε και το λέγαμε φιλία και κρατιόταν από μια κλωστή, σε παρακαλώ. Είναι κάποια όρια, που νόμιζα θα πρόσεχες να μην ξεπερνάς, αλλά για δες που έγινε κ αυτό. Ακόμα σε αγαπούσα ρε βλάκα, τι νόμιζες. Δεν περνάνε αυτά απ’ότι φαίνεται, ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη, ούτε μετά από χρόνια προφανώς. Τουλάχιστον τώρα που δε μιλάμε και δε θα μιλήσουμε ποτέ,που θα σ’αγαπάω μόνη μου και δε θα στο λέω, τι διάολο, θα μου περάσει. Δε γίνεται να σ’αγαπάω επ’άπειρον, θα είναι ότι πιο άδοξο και τραγικά ειρωνικό έχει γίνει ποτέ. Και κάποια στιγμή σου εύχομαι να αγαπήσεις αληθινά και να με καταλάβεις, γιατί δεν είναι απλό το να αγαπάς, και πονάει, όμως νοιώθεις πολλά και ότι υπήρχε πριν σου φαίνεται μικρό και ασήμαντο.

Σ’αγαπάω.

Κάπου, κάποτε.

-Πάρε την τσάντα σου και πάμε έξω, είπε η Δ.

Πήρε η Μ. την τσάντα και το παλτό και πήγαν. Τα χέρια της Δ. έτρεμαν πάλι -πόσες φορές είπαμε το ‘παθε αυτή τη βδομάδα; Πάνω απο δύο σίγουρα, μετρώντας τις φορές που στενοχωρήθηκε. Καινούριο πράγμα αυτό, παλιά δε το πάθαινε.

Τις βρήκαν λίγο αργότερα λίγο έξω από το μαγαζί να καπνίζουν. Σοκαρίστηκαν! Άκουσε υπομονετικά όλα αυτά τα «Μα καλά, καπνίζεις;» και έπειτα όλα τα ωραία «Το τσιγάρο κάνει κακό», «Σου καταστρέφει τα πνευμόνια», «Σε σκοτώνει, και δε θέλω να πας από τσιγάρο» που είχε ήδη σκεφτεί από μόνη της, και που τα είχε ήδη πει κάτι χιλιάδες φορές σε όποιον τολμούσε έστω και να ακουμπήσει τσιγάρο, όντας φανατική αντικαπνίστρια. Δεν ήταν πως κάπνιζε σε μόνιμη βάση πλέον, και για να λέμε την αλήθεια, δεν καταλάβαινε τίποτα με το τσιγάρο. Ούτε την ενοχλούσε, ούτε της άρεσε. Το σκέφτηκε να κολλήσει για λίγο καιρό, έτσι για να νιώσει ανάγκη για κάτι -πόσο αυτοκαταστροφή πια;- αλλά τίποτα. Ήξερε να κατεβάζει καπνό, ήξερε ποια τσιγάρα της άρεσαν, μόνο να στρίβει δεν ήξερε. Αλλά και πάλι, ζήτημα να χε καπνίσει έξι-εφτά τσιγάρα στη ζωή της. Δεν ήταν πως το ‘κανε γιατί ήταν στενοχωρημένη, ούτε καν, απλά της ήρθε και το ‘κανε.

-Ναι αλλά και ο Τ. καπνίζει, θυμάστε;

-Ναι, αλλά αυτός πίνει και πέντε Red Bull την ημέρα, αυτός από άλλο θα πάει.

Ε λοιπόν και η Δ. από άλλο θα πάει. Το ‘πε και εκείνη την ώρα και το εννοούσε. Τα λέει γλυκανάλατα μεν, αλλά τα εννοεί. Και αλήθεια τώρα, όταν κοντεύεις να μην έχεις πια καρδιά, ποιος χέστηκε για τα πνευμόνια; Γιατί όσο πονάς και δέχεσαι να πονάς, την καταστρέφεις την καρδιά σου μεν, αλλά πονάς, αισθάνεσαι, ξέρεις πως είναι ακόμα εκεί, έχεις ακόμα δρόμο μπροστά σου. Και στο τέλος, όταν σου ρουφήξουν ό,τι καλό έχεις μέσα σου, όταν γίνεις πικρός και άδειος, όταν οι υπόλοιποι σε βλέπουν και νομίζουν πως τα έβγαλες πέρα και πως είσαι πιο δυνατός, εσύ έχεις μείνει απλά πικρός και αναίσθητος. Και θέλει πολύ περισσότερη προσπάθεια μετά να ξαναγίνεις αυτός που ήσουν, παρά να φτάσεις εκεί που έφτασες.

Και, παρενθετικά, να σας θυμήσω πως όσο ομόρφη και αν λέτε πως είναι η Δ., και ο μισός ανδρικός πληθυσμός να την ήθελε -που δε τη θέλει, αλλά λέμε τώρα- αν εκείνη ήθελε έναν από τον άλλο μισό ανδρικό πληθυσμό δε θα της έκανε καμία απολύτως διαφορά. Θα θυσίαζε και τον ίδιο της τον εαυτό για να έχει αυτόν τον ένα, έστω και για τόσο δα λίγο, κι ας έπεφταν οι άλλοι στα πατώματα για χάρη της. Σίγουρα μισεί τον εαυτό της γι’αυτό, αλλά ίσως τώρα που σταμάτησε να ερωτεύεται και υποσχέθηκε να τον ξεχάσει, να μην χρειαστεί να πεθάνει κανένα κομμάτι του εαυτού της για κανέναν άλλο πια. Της έχει μείνει και τίποτα, όμως;

Problems: Greece and other stuff.

Every time I tried to think what to write in my next post, I always ended up writing something different. I guess I'll just start writing and see how it goes. It's just that, right now, things are weird in every fucking way.
The past few months have been full of surprises for Greece. Not nice ones, I may assure you. Now, when I'm asking mum the classic 'How are you', I almost always get that answer: 'Nobody's fine, didn't you hear the news?'
And that's not the answer I want to get. Our tv is turned on waiting for the big news. Every day is the big day, the day of the important decisions, and the day that it will be decided whether our country will go bankrupt or not. And it's more or less the same for the past few months. We don't know what's going to happen next. I'm not the kind of person that would protest on the street, but I'm not that excited about the latest decisions either. I just want to graduate and go to university. Thing is, we don't even know if Greece will be a thing till then. And if not, I'm not going to graduate. And if I'm not, I'm not going to study in England. Cause if I am going to graduate, I'm going to get those grades even if it's the second toughest thing I'll ever do in my life, and I'm going to England. Aaaah. Please, people, don't destroy my dreams.

On an almost unrelated note, life's been shit in general. The past two weeks have been incredibly difficult for no actual reason, but I think I went through one of the worst emotional breakdowns of the past few months. Even when I manage to calm down at last, there's always a little thing that will randomly pop up and destroy everything. Last week I wrote a 90% in Maths and I was all happy about it, came back home, mum was angry with my brother-i think- and so she yelled at me for absolutely no reason. It wasn't that important as a thing on it's own, but after a shit week and only a moment of happiness...well it ruined everything that day. Moving on from that I managed to calm down again and get through another week, plus to write a 90-95%(as I estimate) on Physics yesterday. You know, I get all happy when I'm doing well in tests and stuff, because I'm not always trying that hard, and I'm not doing proper revision, so it's like a real achievement. Sooo, a-certain-someone-you-know who got to inform me that no, he couldn't go out with me to the cinema, because he was meeting me in the afternoon. Not really though, because, honestly, I was studying at the time,and he just used me as a cover to meet with his boyfriend. I don't think I really care about people lying to their parents that they're going out with me and a friend of mine, because after all that's what friends are for, right? What I do care about, however, is that it's really fucked up not being able to find some time to fit me in their schedule in order to really see me in person every once in a while. If you want a friend as a cover, they have to at least keep in touch with me,you know? Like real friends do? You are fucked up, I'm fucked up, we're all fucking fucked up. Let's just be honest for this once, shall we? Why do you keep doing this to me? Why do I keep staying here doing nothing?
Someone asked me if I still love you. Or,well, they didn't exactly ask, they said more of a 'You still have true feelings for him..." without a question mark. But do I? Really? It's something way deeper than that, and way more different. I've always been confused whether I hated you or loved you. And I... I still am. To be honest though, there was only one person in the world that I wanted to see last night. And that definitely wasn't you.