Not hiding anymore...

Just in case anyone's wondering what happened to me. I'm alive. weresinking.blogspot.com

(Insert misleading title here)

Can't bother to explain, but I saw this on tumblr and pretty much sums up my day.

Also, tomorrow is the day. Nough said.

Coffee on the marsh

Mum just walked in, listened to the music and asked "Who is that? She has such a beautiful voice..." So I turned to face her and said "Well she sure does. She's just someone I listen to, sometimes". "Doesn't she have a name?" the question came right back at me.

"She's Lucy, mum."

She whispered "oh" and walked out of the room as she asked me if I wanted to order anything to eat. I answered to her, while still listening to Lucy.

Lucy. She was just Lucy. Even to me.

UNPOC Here On My Own

 

This film is good. The soundtrack is great. The book, Hallam Foe, is even better.

At some point you'll have to move on.

Letting someone go is not the easiest thing to do. But you'll have to do it at some point, one way or another. And when you reach that point, you'll probably realise that you have already let go of the idea of them, because the problems and the fights between you two were so unbearable, and honestly, that wasn't the life you dreamt for yourself.
Last night, I was out with some friends. They haven't seen me in a long long time, but they know the story with F, mainly what happened two or three years ago between us. The moment they saw me, they thought I was sad and they asked me what was on my mind. Nothing, I said, I'm absolutely fine. Honestly, I was. They grabbed my phone while I was texting with F. "Oh god, why the hell are you still talking to him? Why haven't you stopped already? He's the reason you're sad, you're hurting yourself just by speaking to him." I was fine, really. Better than fine. I was feeling great. I was having a fight with him again, and for the first time, I didn't feel bad for yelling at him. I felt great instead. "Seriously, you have to stop doing this. You still like him, that's why you're so awkward when you're talking about him." said M, who used to be my best friend three years ago, but then I went to a different high school and I've seen her less than ten times ever since. I was playing with the pendant I was wearing, moving it around my fingers and neck. That's what she meant by being awkward. I explained that I do that all the time, and I don't like him at all, and she would have known it perhaps if we were still hanging out or talking or whatever. It hurt her, I saw it in her eyes. It was the truth.
At that moment, I ended my friendship, or rather what was left of it, with F. I wished him luck with his life and said goodbye. He was clearly mad at me, and he said I was being unreasonable, but it had to end. Not because my so-called friends told me so, what do they know about this anyway, but because I realised that I felt nothing when talking to him. I let it be till now, being afraid that I might lose him. I thought I was his friend, but he wasn't there for me and it wasn't fair. Now it's different. I'm at peace with my conscience, and everything will be fine. At some point I'll have to do the same thing with my "friends" here, or at least some of them. Three years ago, we had fun, it was great, but I've changed till then and every time we hang out it's disappointing. Don't get me wrong, I love them, I do, but let's stop pretending that we're still friends as before, shall we? Only one or two out of five really cares about me, so why should I act like I'm having fun? Either way, in two months I'm going to move to another country. I may be the shyest person alive, but meeting new people will be exciting. At least I hope so. I'm out.

Written 10/07/12 on another blog that I own, copied here 20/07/12.

But you never asked me to stay...

so why now?

There's nothing here but thats okay

"What's up" and other questions of that kind, are not exactly rhetorical. People expect you to answer what you've been up to or something. And it's those questions that are so hard to answer lately. Seriously, everyone I've seen the last week asks me the same damn thing. I've started going for "Well not much. My life is so shitty and miserable that I have absolutely nothing new to say to you." There's been a conversation with a friend of mine where she said things that happened to her and things she wished had happened and she talked about boys that say too much or say too little and generally the bullshit guys or even friends do that can cause your everyday life crisis. And guess what I talked about? What happened half a year ago, or two years ago, or about that guy that I really liked three fucking years ago that I saw on the street and he didn't even recognise me and I was really mad about it. Not mad-MAD, but mad-confused. And anyway, that's pathetic. It's so hard having nothing to say about the past few months of your life because nothing interesting happened. I wished I had at least some silly thing a guy said to me to talk about. Another time, while talking to another friend, I found out that going to the avant premiere of Moonrise Kingdom was the highlight of the week. Scratch that. Of the month.
Also, friends seem to be interested in what happened with F. They ask about it, where he's been, if we've talked. And the answer is no, the past two months, since the Easter holidays that is, I haven't heard of him. We went out to the cinema(you already know that of course), I asked sadly "Is this the last time I'll ever see you?", he answered "No, I'm not leaving till September, we'll see each other again till then", I answered "Good, I hope I'm here till then" and I left. And since then I play the apathetic bitch that doesn't give a shit, I haven't called, haven't texted, and he has absolutely disappeared. "Classic F, he's an ass" say my friends. He's probably the reason of my nothingness right now, cause even if he's an ass, I have something to think about. That said, today, I woke up, and saw the "Yo, wassup" classic ass F message. And I switched off my phone cause I didn't know what to do.
Today is graduation day. It's pretty scary because the whole class is going to go to a club afterwards, cause it's our last day with our classmates they say. And I haven't bonded at all with my classmates and I don't like the music clubs have, but I'll probably go and drink and be alone, just for the sake of going out. And that's scaryyy.
Slowdive is a thing I listen to quite a lot right now.
Tim, I know what you mean when you talk about friends' love. But it's not enough at this particular moment. I go out and I don't have as much fun as I used to have, I do it just for the sake of it. The reason of this all is me, obviously, cause if I feel pathetic and miserable and sad I can't go happy and interesting for others to see, so when I talk, I feel like I'm destroying the mood of everyone, the happy atmosphere. And I'm not going to do anything stupid, I promise.
Since school is over, I say "Seize the day!" and go crazy. Yeah right, if that's an option. Look how far I've come: I went out yesterday morning and yesterday afternoon and yesterday evening. I slept at 1am which is supposed to be late. I sat down in the middle of the school yard(is that even what it's called?) when no one else did. I danced while going up the stairs of a big shop. I went to an amusement park with M. I baked muffins. I'm going to Tinos on 25/06 for a week only with M. We're going to watch movies and play sims all week(really seizing the day obviously) and cook food(well that's hardcore). I'm going to see Morrissey live on 16/07. That's it. See? It's what I should normally do, it's not seizing-the-day things. GOD. I hate this.
Anyway. I'm out. I have to study for that art lesson. I'm fine. I'll be fine.

What if I wanted to break?

First things first. I opened this tab listening to The kill by 30 seconds to mars. Then The model by Belle & Sebastian. And now You always hurt the one you love sang by Ryan Gosling. Oh wait. Now it's Total eclipse of the heart. Why do you do this to me. That's not a normal sequence of songs, even if it's on shuffle right? I've got to stop listening to this. Ok... Joys of losing weight, the untitled series by Zach Condon. There we go. Fine. Everything's fine.

Have you ever felt that you're losing yourself? Like, seriously, that you don't know who you are anymore and that you don't know why you think about the things you think about and why you say the things you say? That you honestly don't know where you stand and where exactly you wanna be? You possibly have. But that's exactly where I am and it sucks.

Untitled 9 is particularly nice on the other hand. Just saying.

On the past few days, I've been sick, I've been anxious, worried, sick again, I've studied, I've cried, I've tried. And it's been so exhausting. I've watched too much Grey's Anatomy when I should be studying. I've studied when I should be sleeping. I've thought about death and I've wanted to die more times in just one day than I have all my life. The best reason for me not to commit suicide that came up to my mind was that my parents would be devastated -apart from the part that I would probably chicken out. And then mum shouted at me for no reason and that reason, the only reason, was gone. Why did I keep trying? To shut her up. To shut everyone up. To prove that I can do this, that I can do whatever the hell I want, that I can do this for myself. But... seriously? I can't even think of a decent way to die! We live on the sixth floor, the window option seemed extremely appealing, but it wasn't that certain that I would die.

Anyway. Thing is I didn't do it. I forced myself to study and I did pretty well on those exams. Tomorrow it's Physics though, so it's pretty tough. It's almost 10 pm so there's nothing much I can do now right? Fuck. I'll come up with a plan later.

I've watched way too much Grey's Anatomy. I'm almost speaking in medical terms, I've stopped putting my hand in front of the screen every time they get into the O.R. Like every other series or movies or songs, it makes you realise things about your own life, about your friends or about yourself if you just let it. So it does. All the time. And I've realised that I don't wanna be a watcher, I wanna be a doer. I'm not even a watcher, I am nothing. I am the nothing that watches the watcher watching the doer. And that's bad. That's real bad. I wanna do stuff, I wanna say stuff, I can't stand this as it is. But truth is, I can't think of any possible way to change. Maybe that's why I am nothing anyway. Are you a watcher or a doer?

Realising that I may have spent all those years being in love not with an actual person but with the idea that I've created for that person, is scary. It's terrifying. Because I really wanted to be honest, but when you look back from afar, you realise that nothing was the way you thought it was and you think that either you've gone crazy and you don't know what you're talking about, or you actually never knew what was going on. You, or -well- your subconscious, chose to believe what was best for you to believe, and that wasn't really close to the truth. Sad and miserable, I know.

An other question that has risen recently was if I would do all over again what I did before to get close to any guy I'll ever like. No. Definitely no. It's too much of a risk, and it turns out, nothing comes out of it.

Grandma got me this gift, this plant, Schlumbergera truncata as I just now learnt that it's called. Its greek name is Patience. I think it's cute.


I just need something, anything, to change.


I'd like to be the unselfish one, but perhaps I'm the most selfish of them all. And I hate it.


Can this just be over real soon?

Καλημέρα.

Είναι νύχτα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Σε 115 μέρες φεύγω. Γιατί θα φύγω, θα τα καταφέρω. Βαρέθηκα. Σε δυο βδομάδες από τώρα θα δίνω το δεύτερο μάθημα Πανελληνίων. Υπέροχα. Βιολογία. Δε θυμάμαι τίποτα. "Έλα μωρέ τα ξέρεις, τα έχεις διαβάσει όλη τη χρονιά". Δε διαβάζω, δε μπορώ να διαβάσω. Θέλω, αλλά δε μπορώ. Δε θυμάμαι από πότε έχω να διαβάσω κανονικά. Κάπου στην τρίτη γυμνασίου ξεκίνησε αυτό. Διαβάζω βιαστικά, άτσαλα, η προσοχή αλλού, κανονικά. Στα διαγωνίσματα εντάξει, άλλη ιστορία. Σε λιγότερο από δυο βδομάδες δίνω, και ενώ όλοι είναι αγχωμένοι για το αν θα τα προλάβουν, εμένα σχεδόν δε μου καίγεται καρφάκι. Και από επανάληψη λίγα. Ξες πόσες ταινίες και σειρές είδα τις τελευταίες μέρες; Άλλο πράγμα. Και όμως, ξέρω τι θέλω να κάνω στη ριμάδα τη ζωή μου. Τι να σπουδάσω, που να ζήσω, τα έχω βρει όλα. Και θα 'πρεπε να κάνω τα πάντα για να τα πετύχω, αλλά δε μπορώ. Λένε πως δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω. Να όμως που ξεκινάω την κάθε μέρα λέγοντας πως "Να! Σήμερα θα διαβάσω, γιατί αν παίρνω 18 με αυτή την προσπάθεια, φαντάσου να διαβάσω κιόλας. Και στο κάτω κάτω τι έμεινε; Δυο βδομαδούλες και αυτές κουτσουρεμένες. Θα διαβάσω, σιγά το πράγμα." Και καταλήγω πάντα να νιώθω μάταια πρωταγωνίστρια της ίδιας μου της ζωής, το άθλιο υποκείμενο που δε μπορεί να θυσιάσει την ταινία του και το ιντερνέτ του για δυο βδομάδες. Σκατά. Είναι βράδυ και μπορώ να πω με σιγουριά πως σήμερα μόνο έχω δει ενα 45 λεπτο επισόδειο από μία σειρά, έχω μιλήσει μία καθαρή ώρα στο τηλέφωνο, έχω καθίσει γύρω στη μιάμιση ώρα στις ειδήσεις, και γυρω στο πεντάωρο στο γιουτιουμπ. Ξύπνησα στις 7 και έχω κάνει 2 ασκήσεις μαθηματικών, 1.30 ώρα μάθημα και 3 ασκήσεις φυσικής. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το πως και που και πότε θα κάνουμε εκείνο το πάρτυ που μελετάμε από καιρό. Χαστουκίστε με.

Αν όλα πάνε καλά, σε 115 μέρες θα φύγω. Δεν ξέρω πλέον γιατί ήθελα τόσο πολύ να φύγω εξ αρχής, αλλά μετά θυμάμαι πως σίγουρα δε θέλω να μείνω. Θέλω απλά να βρεθώ σε ένα μέρος που να μη με ξέρει κανείς, και να στήσω εκεί τη ζωή μου. Μια καινούρια ζωή. Με καινούριους ανθρώπους. Όμως ό,τι ζούμε μας ακολουθεί παντού, σωστά; Και γω εκεί θα είμαι το ίδιο μίζερη και μισάνθρωπη όπως εδώ. Βλακεία. Θέλω να είμαι ο άνθρωπος που έχει διάθεση για ζωή, όχι που φαντάζεται που και που πως θα ήταν ο κόσμος αν είχε πεθάνει. Ή αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ, να ξεμπερδεύουμε μια και καλή. Θέλω να μάθω πολλά, να έχω όρεξη να μάθω, να θέλω να ξυπνάω το πρωί και να είμαι χαρούμενη- το ευτυχισμένη φαντάζει βαρύ.
Θέλω αυτές οι 115 μέρες να περάσουν γρήγορα, να μην πάω διακοπές και να μην έχω τίποτα απογοητευτικό να θυμάμαι από το μεγαλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου.
Ζεσταίνομαι.
Θα 'πρεπε να νυστάζω. Ή να κοιμάμαι.
Καληνύχτα.

1am ~ Sunday night and Monday morning

Things didn't go as bad as planned. His bf and his friend cancelled on us really late, and he still wanted to go to a movie, so Myl Myl came along and everything was great. I‘m surprised at how big my emotional state change was when I found that his friends weren't coming. I went from stressed to excited, from sad to a little less sad. I was obviously incredibly worried about what impression I would make to them, since it was my first time meating them and they were his friends. So when they cancelled i had to worry no more. And it felt good.
I don't want to sound mean but I think it was for the best. We talked a little, I even held his hand at the frightening scenes, and we were like friends again. And when I had finally decided that both my feelings for him AND our friendship were over for good, he just stands there in person and he‘s so nice, even if he did nothing extremely nice in particular. And he turns everything upside down, but in a good way. (I have to say that Myl says he was an asshole the whole time but he wasn't that bad, I guess. Or I was too damn excited to notice.)
The weirdest moment is of course when he comments that I don't come close enough when he says hi because I‘m afraid he's going to kiss me. My social awkwardness is a fact, and what's worse than a kiss on both cheeks. But that's not the case for him, is it? I'm just afraid that if I go close enough, I won't be able to hold back, you know? And I'm not in a position to be able to risk it. And that's exactly what I was thinking throught the movie, as he sat by my side. Am I ever going to be able to risk it? Cause I wanted to kiss him so bad, but there is no more time. (Remember that tiny drunk story? That was the hardest time of all, hands down.)
But then I remember that scene with Maxxie and Sketch from Skins and I feel devastated.
Goodnight.

I forgot to mention I got a side blog that noone knows about. Shhhh.

Oh wait there‘s more.

Add to that pile of misery that his new bf is coming too. This is going to be FUN. #not

YOU

Screw that. You know what's even more disappointing than not picking up the phone? Picking it up. Cause out of nowhere, you end up hearing things you wish you had not. You said you weren't coming back, and since it was a lie, I asked you why and I expected a satisfying answer. You said you were bored. Bored of what? Of talking to me? Of your life? Bored of what? You said you wanted to get on my nerves, to have a laugh. Have a laugh at me? I explained again how much it broke my heart hearing that you left and that you were not coming back. It's not something to make fun of, it's so important to me. I asked you to at least pretend that you're happy to hear me, and the only thing you had to say was what? That I knew you weren't sentimental on that kind of subjects. Oh come on! Spare me the details I know. I'm not the kind of girl that says one thing and means another, I said it right there and then, that I wanted you to just say that you were that tiny bit happier than before that you were talking to me. We haven't spoken in such a long time and -bear with me here- I was such a good friend to you; I can't imagine anything more I could have done to either be there for you or to help you, it was always about you you know, I'm asking you to show some gratitude, just for once, because I deserve at least, and it's the only thing I'm sure of right now. And then what? You said you're not talking much on the phone, you prefer to talk in person. (Well,this is a new one, careful how to use it.) I asked you to hang out with me (not as in go out with me but you know, catch a movie, talk a bit) and you asked if we were going to be alone? Of course we're going to be alone, I haven't seen you in months, we've fought a lot, I can't bring you to my friends as a friend anymore, I don't even know how to talk to you anymore. Are you afraid of me? What can I do to you? We're not even talking when we're with my friends anyway! I'm not talking with my friends about "their stuff" cause it's their stuff, and we're not talking about "your stuff" cause a)it's your stuff b)you've complained millions of times how you're not a talky person when you go out. So that leaves me with no options. You don't talk to me on the phone. You don't wanna go out with me alone. You can't talk to me in front of my friends. We're never going out with your friends. When we do, we go out with your boyfriends, so we don't talk then either. You said last time we went out we talked. And yes, before or after your boyfriend left? Oh yes after. Let me see... we talked about going to Canada, and we talked about wanting to be pilot, and we talked about how I'm going to build your house when I become an architect. Oops, sorry, does that count? Because that was when I was babbling alone when you were talking with your boyfriend(ten minutes after he left) about what he's going to wear for that party he was going to. Yes he was just the sweetest person in the world, I know. And yes I have a pretty good memory cause that was around Christmas. I know, you don't remember a thing, right? Yeeeah.
How much worse can it get?
Oh please. We found the solution! He'll bring that girl from school that also knows about him being gay and accepts him for who he is. (Yes, because you know, I don't accept it, and I'm pretending to be cool about it.) And who knows everything, as you do not forget to point out. Like everything, everything, as you continue pointing out. (Everything more than me right? That's why you're saying like that?) Of course she knows more than you, I see her everyday, I see her at school and me and you haven't talked in ages. (And whose fault was that? Did you ever try to talk to me, and I was not there?) And she'd like to meet you, cause I've told her about you too. Yes, I'd love that, she sounds so lovely and I think I like her already. NO. Just no. Not even in a parallel universe. Why would I want to know her? I'm ok with your bfs and everything, I don't wanna know a random girl that you so openly say you trust more than me, and hang out with her the only night I have off in more than two weeks. Just no.
Of course I said yes at last. And I'm so ashamed of myself for getting into this again. And for writing down, cause it makes me sound like a jealous bitch, but you know what? Maybe I am. I thought our friendship was special, we both had something to look for in each other, we both trusted each other with important things, I honestly wanted to believe I was the one you wanted to talk to when you felt lonely, I thought I was the only one who could see the real you, I thought that you respected me and that you valued our friendship above everything else, I thought that you could see me too for who I am, when you obviously did not. And I'm tired of this, I'm fed up with you and your silly lies and excuses, I just wish you couldn't hurt me you bastard. I may be a selfish bitch, but who are you to hurt me like that.
I wish you had not come back because then at least you wouldn't add one more scar to my life and I would have truly let go.
Thanks for ruining my day and my week and my year and who knows? Maybe my life.

EXTREMELY DEPRESSED

Exams. Or not.

Chemistry exam tomorrow. I mean come on I can do this, I can't screw this up TOO. Right? And here I am, at 19:00, having studied 4hours all day, having watched two and a half movies since morning. I'm lame I know. I mean I want to stop but I've got that urge to be on the internet. Even when my head hurt so much like it was going to explode, even then, I kept being on my computer. What's wrong with me?
Tim I'm so glad you got the letters. I showed your book today to a teacher of mine and I saw the date on it and felt awful. But you got them, so everything's fine. I just hope I'm not writing too much, cause whenever I feel like talking, I write to you. So yeah, that can be a lot. :)
Did I mention he‘s coming back? I did? He is coming back! God. He‘s probably here already but still. And by the way, not picking up the phone is not a good sign.
So to anyone who reads this and talks to me in real life, I'm leaving facebook and every other social networking site until I manage to study. I can't afford failing Panelladikes, not now. So call me or text me if you want to contact me, even though i know you probably won't, because noone talks to me lately either way.
Going to do some homework now. Wish me luck.

Ps. Look at where i was for 3days during the easter holidays. Isn't it just really nice?

He‘s coming back.

05/04/12

I will never see you again.

I. Will. Never. See. You. Again.

You didn't even care to let me know. Or was it you on the phone yesterday? Why did you use a fake name?

I would leave soon anyway, and I wanted you to go too, but I just had to know it- you had to give me 10' before you left to prepare myself for this and let go.

Now I realise that I probably misunderstood the fact that you wouldn't talk to me after that fight. You wanted it to be easy, you didn't want anyone to care, and us being close wouldn't allow that. But even like this, you had to let me know.

The past few days I've been meaning to call you. If only I actually had.

I'm still shaking all over. I cried a little. "Girl on the Sporting News" sounds like heaven. I'm going to ask you why.

From now on, for the first time in my life, I really don't know were we stand. We don't exist.

I don't exist.

People seem trivial into a world of nothingness. They keep going on with their lives, I can see them from my window. I feel so much and they feel so little. They don't know.

Today at school we read a poem about someone who would never come back. He had your name, no kidding. How ironic.

Yesterday I admitted I didn't like you anymore that way.

Three days ago, I cut off that wool bracelet I had been wearing for one year and a month, signifying our new friendship. I almost let you go. When you asked I didn't tell you what that bracelet meant. It was wrapped three times around my hand because when I made it, we had been friends again for three months.

I should have known there was something going on.

MEDIOCRE

OPTIMISTIC, BUT REALISTIC

EXTREMELY DEPRESSED

INCREDIBLY ALONE

Why postal service in Greece disappoints me.

Remember how I wanted a penpal? Well, now I have one. And I've been trying to send a letter since, well, January. The thing is, I don't know how many stamps I have to use, so I have to go to the post office and ask, at least for the first letter. Well picture this. The post office is around 30' away from my house if you happen to walk pretty fast. When you get there, all you have to do is take a ticket with a number on it and wait for your turn. I've been there around three times now, and it's a complete disappointment. The minimum estimated waiting time is always around 50'-60' which is a lot. Especially when i have a class to attend afterwards in less than 45'. And that's on Friday, the only day that I actually have some free time during work hours.
Hell. I'm like 3 months late now, well done me.
And as if that wasn't enough just yet, a man working there killed a woman also working there. (Yes as you can see, I know lots about what happened. Yes, I know.) I mean like, while other people where there, working. He just shot her because she dumped him. And he was all like "Let's kill her when I see her at work!" Bollocks.
I was supposed to go try send the letters that day, but thank god I didn't. Who knew. Now mum gets crazy and doesn't let me go there or something. She says I should go buy stamps from somewhere else and put lots of them on the letter, so it won't be less than what it costs, it will be more, but it will be sent.
I don't know.
I'll try.

Και άμα μου το πεις θα είναι ήδη αργά.

Ξέρω γω; Να μου πεις "σόρρυ ρε συ, δεν ήθελα να στενοχωρηθείς και να μαλώσουμε, θα σε βγάλω για μπύρα σε παγκάκι".

Μου είπε η Μ. αν του το πω αυτό θα παραδοθώ εντελώς, και είπα πως δεν καταλαβαίνω. Τι σημαίνει αλήθεια αυτό; Νομίζω κατάλαβα, αλλά και πάλι, έχω παραδοθεί-δοθεί ολοκληρωτικά θα έλεγα εγώ-εδώ και καιρό. Από την πρώτη στιγμή που σε ξαναείδα ίσως. Ήταν λίγο σαν μια σιωπηλή υπόσχεση ότι δεν είμαι μόνη μου και πως με χρειάζεσαι και συ, και όχι μόνο εγώ εσένα. Και να σου πω κάτι; Είσαι ο μόνος άνθρωπος που του χω δώσει το δικαίωμα να με επηρεάζει τόσο πολύ, και έγινε χωρίς σκέψη αλλά κατ' επιλογήν.

Σε ξέρω καθόλου άραγε; Θέλω να πιστεύω πως σε ξέρω, πως ξέρω όλα όσα δεν ξέρουν οι άλλοι, πως ξέρω ότι είσαι και συ άνθρωπος και έχεις συναισθήματα ενώ κανένας δε θα μπορούσε να το φανταστεί. Κι όμως, παίζει να μη σε ξέρω ούτε στο ελάχιστο. Δεν μου χεις πει τίποτα ουσιαστικό και σημαντικό κοιτάζοντάς με, ώστε να βλέπω πως το εννοείς και το αισθάνεσαι και δε με δουλεύεις. Γιατί πολύ απλά όταν είσαι μαζί μου από τη μία ξαφνικά "δε μιλάς πολύ όταν είσαι έξω¨ και από την άλλη θυμάσαι όλους τους άλλους σου φίλους σου στα τηλέφωνα. Παράπονο το 'χω.

Εσύ με ξέρεις; Υπό φυσιολογικές συνθήκες(αφήνω περιθώριο να ορίσεις μόνος σου την "φυσιολογικότητα" του πράγματος) θα 'πρεπε να με ξέρεις πιο καλά από οποιονδήποτε άλλο, δε σου χω κρύψει ποτέ τίποτα, μία σου λέξη φτάνει για να με κάνει από σκατά χαρούμενη, και άλλη μια και είμαι πάλι πίσω. Και είναι τραγικό αυτό, να το ξέρεις, και δε το κάνει κανένας άλλος αυτό. Σου λέω πες μου εντάξει κοριτσάκι, και γω θα κάνω μια να! και θα τα ξεχάσω όλα στ' ορκίζομαι. Και δε το θεωρώ αδυναμία μου το όλο θέμα, απλά κάτι που υπάρχει, και ισχύει, και σκοπεύει να μείνει, παρά τους όρκους και τις υποσχέσεις να μη σου μιλάω και να μη γράφω για 'σένα. Μα στο κάτω κάτω γράφω σε 'σένα, μόνο που δε στα στέλνω εγώ η ίδια ζητώντας σου να τα δεις και να με προσέξεις. Έχει κι ένα ρίσκο τουλάχιστον, ανά πάσα στιγμή μπορείς να τα δεις. Όμως, ποιον δουλεύω; Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, γιατί και να μπεις θα βαριέσαι να το διαβάσεις. Καλά να πάθεις λοιπόν.

Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Ούτε καν μου αρέσεις. Για να είμαι ειλικρινής, δε μπορώ πλέον να ξεχωρίσω αν μου άρεσες ποτέ εσύ ή η ιδέα σου. Όχι η ιδέα του ανέφικτου, απλά η ιδέα του Φ., και όπου Φ. ότι έχω συνδέσει με σένα. Να φανταστείς, προσπαθώ να φέρω στο κεφάλι μου την είκονα σου από την τελευταία φορά που σε είδα. Δε σε θυμάμαι. Σε θυμάμαι πολύ λιγο από τα γενέθλιά μου, τι ωραία βραδιά εκείνη(ναι, έγινε αυτόματα καλύτερη όταν ήρθες εσύ εκεί). Το μόνο που έχει ο εγκέφαλός μου καταχωρημένο στο Φ. αυτή τη στιγμή, είναι καναδυό παλιές φωτογραφίες σου από το φουμπου. Τόσο καιρό έχω να σε δω και τόσο ελάχιστα μ'αρέσεις. Είσαι ο φίλος μου, σε παρακαλώ μείνε ο φίλος μου, ακόμη και αν ποτέ δε σε είχα πραγματικά. Σε παρακαλώ.

Είμαι ρομαντικό τυπάκι απ'ότι φαίνεται γενικά. Ξες τώρα, μπυρίτσες, παγκάκι, τέτοια φάση, βολεύομαι. Μα γιατί να χρειάζεται κανείς οτιδήποτε άλλο, ειδικά όταν έχει μπροστά του ότι έχει θελήσει πιο πολύ στη ζωή του; Αλλά ακόμη κι αν με ρώτησες τι ήθελα να μου πεις, δε θα μου το πεις γιατί ήταν ρητορική ερώτηση. Και άμα μου το πεις θα είναι ήδη αργά.

Ο άνεμος κουβάρι.

Τήνος, καλοκαίρι 2008 ή 2009. Έχοντας εξαντλήσει κάθε άλλο ενδιαφέρον για εκείνη τη μέρα παίρνουμε στην τύχη ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του σαλονιού. Κοιτάω τίτλο, «Ο άνεμος κουβάρι», κοιτάω συγγραφέα, Διονύσης Χαριτόπουλος. Δεν μου λένε τίποτα, δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός που το ‘γραψε.

Μια (κατά βάση) δημοσιογράφος και ένας συγγραφέας. Πρώτες σελίδες, και το βιβλίο είναι συγκλονιστικό.

Λίγο αργότερα φύγαμε, ξεχάσαμε το βιβλίο και τον τίτλο του, οπότε δεν είχα κανένα μα κανένα τρόπο να το αναζητήσω. Χρόνια αργότερα, στη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου, πιάνω καταλάθως(ή κατά λάθος;) αυτό το βιβλίο αντί για το διπλανό του. Φρικάρω. Τρέχω και το δανείζομαι. Σπίτι, οι σελίδες φεύγουν η μία πίσω απ’την άλλη. Δεν είναι το θέμα η ανατροπή και η αγωνία. Απλά είναι τόσο ανέλπιστα όμορφο. Είναι γραμμένο με τόση πολλή αγάπη θεέ μου. Και η Λορίν τον αγαπάει τόσο πολύ και βασανιστικά τον άνδρα. Είναι τρομακτικό το πόσο την καταλάβαινα. Τα ‘λεγε όλα τόσο όμορφα στα γράμματα της, όπως θα τα ‘λεγα –ή και τα ‘χω πει- και γω. Να διαβάζεις κάθε πρόταση της και να λες, δε γίνεται, είναι δικό μου αυτό. Και τελειώνει το βιβλίο που λες, και έχω βουρκώσει δυο-τρεις φορές σύνολο, και νιώθω σαν να τους ξέρω. Και τη Λορίν και τον άνδρα. Τον άνδρα, που δεν υπάρχει ούτε μισή φορά το όνομα του στις σελίδες τούτου του βιβλίου. Εκείνη του χε πει πρώτη να το γράψει εξάλλου, και όταν τον ρώτησε «Λες πως μ’αγαπάς;» εκείνος απάντησε πως θα καταλαβαίνει όποιος το διαβάσει. Και φαίνεται πως την αγαπά. Και ήταν τελικά αυτός η τελευταία εικόνα της, και εκείνη έφυγε ευτυχισμένη.

Η μάνα μου είπε ήξερε τον συγγραφέα(ονομαστικά ντε) και πήγα και τη ρώτησα για τη ζωή του. Μου είπε πως ήταν παντρεμένος με τη Μαλβίνα Κάραλη, την οποία επίσης δεν ήξερα(τα άσχημα του να είσαι γεννημένος μέσα του ’90), και ό,τι ακολούθησε στην αφήγηση της, το ‘ξερα από πριν. Η ιστορία του βιβλίου ήταν όντως αληθινή. Και ο άνδρας και η Λορίν είναι(ήταν) πρόσωπα υπαρκτά, και αυτό που έχεις διαβάσει είναι τόσο δυνατό που σου φαίνεται τόσο εξωπραγματικό που σε συγκλονίζει. Και ψυχοπλακώθηκα, και έχω δυο βδομάδες τώρα με αυτή την ψύχωση για το βιβλίο.

Κάπου έλεγε χαρακτηριστικά πως ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω και μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής- ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Και δώστου να στενοχωριέμαι και να απελπίζομαι.

Όταν το τέλος είναι κοντά...

Πρέπει κάποια στιγμή να καθήσω και να τα γράψω λίγο μαζεμένα και να τα πω μια κι έξω και να τελειώνουμε. Και ίσως έτσι να κλείσει αυτό το θέμα και να το ξεχάσω και γω και συ μαζί, και όλοι όσοι μας γνώρισαν, και να μην ξαναμιλήσει γι’ αυτό κανένας άλλος πια. Γιατί εμάς τέτοιο πράγμα δεν αξίζει να μας συμβεί, και δεν είναι το τέλος που περίμενα.

Σε γνώρισα όταν ήμουν δεκατεσσάρων –ψέματα, ούτε δεκατεσσάρων καλά καλά δεν ήμουν. Εγώ, που λες, εκείνο τον καιρό ούτε σεξουαλικές ανησυχίες είχα, ούτε είχα ερωτευτεί και ποτέ μου κανονικά κανονικά. Χέστηκα, κοινώς, για όλα αυτά, ζευγαράκια από τότε και μαλακίες, αυτός γουστάρει την τάδε, αυτή όμως γουστάρει τον δείνα. Στο δικό μου το κεφάλι είμασταν όλοι ακόμα παιδιά, ακούγαμε τη μουσική που όλοι ακουγαν, παίζαμε ποδόσφαιρο και πλακωνόμασταν και κάναμε βλακείες. Και ευτυχώς κάπως έτσι το ‘βλεπες και συ. Τι ευτυχώς, τρομάρα μου, ποτέ δεν έβαλες μυαλό εσύ γλυκό μου. Οι ατυχείς συγκυρίες μας οδήγησαν ταυτόχρονα και τους δύο να γνωριστούμε σ’ αυτήν την Κωλοαγγλία(με το κ κεφαλαίο και όχι το α). Και μου τη σβούρηξε εμένα και ερωτεύτηκα, όχι εσένα, εσένα δε σ’ έβλεπα, τον άλλο, τον Άγγλο, τον ωραίο. Και να, πως να το κάνουμε, από την μία Άγγλος, από την άλλη μεγάλος(όχι πολύ,μη φανταστείς), και στην τελική και καθηγητής. Σιγά, λεπτομέρειες. Πάντα με κορόιδευες γι’αυτό, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ήταν ο πρώτος μεγάλος και κανονικός μου έρωτας και ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστός και ίσως περισσότερο εντυπωσιακός από τον έρωτα μου για σένα αν θες να ξέρεις.

Εσύ που λες, όσο είμασταν εκεί, με έκανες παρέα και έκανες τα πάντα για να με ξεφτυλίσεις στα μάτια του Μεγάλου Έρωτα. Και χαζογελούσες και με πείραζες και ήσουν ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να με γαργαλήσει ποτέ. Και όταν μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα πως μάλλον σε είχα ερωτευτεί, όλες οι φίλες που είχαν ακούσει την ιστορία της Αγγλίας(με εμένα να λέω όλη την ιστορία μεν, να επικεντρώνομαι στον καθηγητή δε) αποφάσισαν πως αν το εξετάσουμε πιο προσεκτικά, μάλλον σου άρεσα και γω. Και μπορεί να μη σε είχα δει για πολλούς μήνες, αλλά σου μιλούσα και μου μιλούσες, και ήσουν πάντα απαίσιος και κακός μαζί μου, αλλά εμένα μου άρεσες και μου άρεσες ακριβώς έτσι όπως ήσουν. Δε σκέφτηκα ποτέ να σε αλλάξω, αν και πάω στοίχημα πως γι’αυτό με φοβόσουν. Και όταν στο είπα πως μου άρεσες για να είμαι εντάξει απέναντι σου, μου ‘δωσες μια τόσο απαίσια απάντηση. Πως και καλά είμαι μία από τις πολλές που σε γουστάρουν, και πως το ‘ξερες, λέει, πως μου άρεσες και δε σ’ένοιαζε. Βλακείες. Δεν ήξερες τίποτα, γιατί δεν ίσχυε τίποτα πριν στο πω. Τι ήθελες και μου πες τέτοια κούβεντα; Και όποιος με ήξερε και ήξερε για σένα έπρεπε να με σταματήσει από τότε. Δε βαρέθηκες ποτέ να είσαι τόσο μαλάκας, ε;

Φοβήθηκες μετά απ’ αυτό και ξέκοψες, ένας θεός ξέρει τι φοβήθηκες ακριβώς. Το ότι σε ήθελα και θα συνέχιζα να σε θέλω ό,τι και αν μου ‘λεγες ίσως. Ακριβως επειδή ποτέ δε θα ‘λεγες το σωστό πράγμα... Γύρισες βρε αθεόφοβο και μου πες με μεγαλοπρεπές ύφος πως «Θα μπορούσαμε να χαρακτήριστουμε φίλοι αφού γνωριζόμαστε εδώ και λίγο καιρό, αλλά...» και ποτέ μα ποτέ δεν τέλειωσες την προτασή σου. Αργότερα είπες πως σε πέτυχα στη φάση που συνειδητοποιούσες τι ήθελες και πως δεν ήσουν και πολύ στα καλά σου. Δε διαφωνώ. Προσπάθησες να με τρομάξεις, αλλά δε με τρόμαξες και το ξέρεις. Ποτέ δε θα καταφέρεις να με τρομάξεις αρκετά και να με κάνεις να φύγω επειδή το επέλεξες εσύ να φύγω. Και αν πάει τώρα να γίνει κάτι τέτοιο, θα γίνει γιατί εγώ το διάλεξα.

Έπειτα ξαναβρεθήκαμε κάποια στιγμή, και είπαμε να ξαναπροσπαθήσουμε να είμαστε φίλοι. Ακόμα μου άρεσες, ή για την ακρίβεια ξανάρχισες να μου αρέσεις. Είχε γίνει τόσο πολύ αυτό που ένιωθα για σένα μετά, ύστερα από τόσο κόπο να απομακρυνθώ από σένα. Μου είπες το Μεγάλο Μυστικό και με φόρτωσες με ένα ακόμη βάρος. Γιατί σε μένα; (Και πάλι αργότερα είπες πως το ‘κανες για να φύγω,να σε ξεπεράσω και να φύγω. Αλλά δεν έφυγα.) Σου είπα πράγματα που δε τα ‘χα πει σε κανέναν άλλο, δε θα μπορούσα δηλαδή ποτέ, νομίζεις αγάπησα κανέναν άλλον εγώ τόσο πολύ στη ζωή μου; Ό,τι και να μου ‘λεγες, εγώ σου ‘λεγα πως σ’αγαπούσα. Για τον Τ. που ήταν ωραίος μου ‘λεγες και πως δεν αντέχεις άλλο μακριά του και γω αντίστοιχα απαντούσα πως δεν αντέχω άλλο μακριά σου. Μου ‘λεγες για αποστάσεις και βλακείες, όταν εμείς, στην ίδια πόλη, τρία χρόνια δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε ούτε μισή φορά. Και μετά ήρθε και ο Β. και ο Μ. και γω δεν ξέρω ποιος άλλος, και για όλους είπες πως σε πλήγωσαν αλλά εσύ εκεί. Και την ίδια στιγμή υπήρχε μια ψυχή που σε ήθελε σαν τρελή και που σ’αγαπούσε πιο πολύ κι απ’τον εαυτό της ακόμα, και συ δεν άκουγες καν.

Ξέρεις πόσο μικρή και μίζερη ήταν η ζωή μου τότε; Όλη κι όλη περιοριζόταν στην ελπίδα πως θα σε ξαναδώ από κοντά και στην αναμονή μέχρι εκείνη τη μοιραία στιγμή που θα σ’έβλεπα και δε θα μπορούσα να σε αγγίξω καν, γιατί δε θα ένιωθες τίποτα. Και γω απλά θα συνέχιζα να πονάω μέσα μου και συ δε θα ερχόσουν ποτέ να μου τραγουδήσεις μεταξύ σοβαρού και αστείου το You always hurt the ones you love. Δεν πειράζει, έλεγα, και μου το τραγουδούσα μόνη μου, ότι και καλά μου το ‘λεγες εσύ και δε το ‘ξερες. Έκανα κάτι τέτοια, τόσο πολύ σε ήθελα. Και δεύτερο πολυτραγουδημένο άσμα μου έγινε αυτό που έλεγε «And I know a man, and I think he’s beautiful, and I love him, although he doesn’t know, oh I wish that he was mine.» και γενικά έζησα το δράμα της ζωής μου με σένα μικρό μου τέρας. Και υποσχέθηκα και σε σένα και σε μένα μαζί πως δε θα σ’αφήσω ποτέ, πως θα είμαι πραγματική σου φίλη, πως θα αντέξω ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν μου κάνεις. Η αγάπη σε κάνει να αντέχεις σωστά; Και όλοι να έχουν κολλήσει και να μου λένε πως αγαπάω τον λάθος άνθρωπο.

Δεν ζήλεψα ποτέ τα αγόρια σου, κανέναν από αυτούς. Ούτε το ότι σε φιλούσαν, ούτε το ότι σου μιλούσαν και τους άκουγες στα αλήθεια, ούτε το ότι μπορούσαν να σου πουν κάτι και να σε στενοχωρήσουν, να σε κάνουν να νοιαστείς λίγο. Τίποτα. Αν όμως τόλμαγες και έπιανες το χέρι ενός απο αυτούς, εκεί, μπροστά μου, θα λιποθύμαγα στ’ ορκίζομαι. Δε με πείραζε να κάνεις οτιδήποτε δεν περιείχε συναισθηματισμό από μέρους σου, όμως το χέρι σημαίνει πως νοιάζεσαι πραγματικά και είσαι ερωτευμένος και τέτοια, και όσο και αν το ‘θελα αυτό για σένα ως φίλη σου, δε θ’άντεχα να το δω. Σ’αγαπούσα τόσο γαμώτο μου. Τόσο πραγματικά πολύ. Πόσες φορές είναι τώρα που έχω προσπαθήσει να μη σε παίρνω τηλέφωνο για να σε ξεχάσω; Έχω κάνει το The last goodbye δεύτερη φύση μου προσπαθώντας να το πιστέψω, το ξέρεις; Που να το ξέρεις καλό μου, εσύ δεν ξέρεις τίποτα, και ό,τι ξέρεις δε το ‘πες ποτέ σε κανέναν.

Μου κάνεις κακό, συνέχισαν να επιμένουν φίλοι και γνωστοί, χωρίς να έχουν δει τίποτα στην ουσία. Που και να ‘ξεραν. Και ήρθες, που λες, τη μέρα που είχαμε βγει για να περάσουμε καλά, και τα κατέστρεψες όλα. Αύτο σου πήρε όλο κ όλο. Ένα μήνυμα με πέντε λέξεις. Είπαμε φίλη σου, είπαμε αντέχω, αλλά μη δοκιμάζεις να δεις αν πέφτει αυτό το πράγμα που είχαμε και το λέγαμε φιλία και κρατιόταν από μια κλωστή, σε παρακαλώ. Είναι κάποια όρια, που νόμιζα θα πρόσεχες να μην ξεπερνάς, αλλά για δες που έγινε κ αυτό. Ακόμα σε αγαπούσα ρε βλάκα, τι νόμιζες. Δεν περνάνε αυτά απ’ότι φαίνεται, ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη, ούτε μετά από χρόνια προφανώς. Τουλάχιστον τώρα που δε μιλάμε και δε θα μιλήσουμε ποτέ,που θα σ’αγαπάω μόνη μου και δε θα στο λέω, τι διάολο, θα μου περάσει. Δε γίνεται να σ’αγαπάω επ’άπειρον, θα είναι ότι πιο άδοξο και τραγικά ειρωνικό έχει γίνει ποτέ. Και κάποια στιγμή σου εύχομαι να αγαπήσεις αληθινά και να με καταλάβεις, γιατί δεν είναι απλό το να αγαπάς, και πονάει, όμως νοιώθεις πολλά και ότι υπήρχε πριν σου φαίνεται μικρό και ασήμαντο.

Σ’αγαπάω.